Beperking als identiteit
De ene groep gelooft dat hun beperking hun identiteit is, die staat centraal. Ze zijn zich hyperbewust van zichzelf. Hoe ze eruit zien. Hoe ze bewegen. Hoe ze praten en hoe ze daarmee afwijken van de norm. Dat zorgt voor een continu interne dialoog: zeg ik wel de juiste dingen? Beweeg ik niet gek? Wat zal die ander van mij vinden? Ze zijn zo gefocust op hoe ze overkomen in relatie tot de ander dat ze vergeten wie ze zijn, los van hun beperking. Dat kost energie. Vermoeiend.
Beperking als onderdeel van je identiteit
De andere groep gelooft dat hun beperking een onderdeel is van hun identiteit. Zij zijn niet hun beperking, zij hebben een beperking. Ze zien zichzelf als talentvolle medewerker, iemand die zich kan ontwikkelen en een ander perspectief brengt. Niet ondanks maar dankzij hun beperking. Dit lijkt een verwaarloosbaar verschil maar het maakt alles anders. Het zorgt ervoor dat ze zich op een andere manier verhouden tot de mensen om zich heen. Ze maken zich niet onnodig kleiner, durven ruimte in te nemen, ideeën te delen, initiatief te pakken en zijn veel minder bezig met wat anderen van hen vinden. Het gevolg: meer vrijheid om zichzelf te zijn en talenten echt te benutten.
Het verschil zit in hoe je over jezelf denkt
Het verschil zit niet in intelligentie of talent. Het zit in hoe ze over zichzelf denken. En dat is een vaardigheid die iedereen kan ontwikkelen. Door te beginnen met vertragen. Te letten op de woorden die je over jezelf gebruikt en jezelf af te vragen waarom je dat zegt. Vind je dat echt? Of heb je dat overgenomen van de omgeving?
Héb je een beperking? Of bén je je beperking?
Alle mensen met een beperking die ik spreek zijn intelligent. Werken bij mooie organisaties. Hebben talent. Maar er is één verschil: de mate in hoeverre ze hun talent ook daadwerkelijk benutten. En dat zit vaak in hoe ze over zichzelf praten.
De ene groep zegt dat ze beperkt is, de andere dat ze een beperking heeft.