Maar dat is wel wat ik voelde in het begin van mijn loopbaan. Of het nu tijdens vergaderingen of groepsgesprekken was, vaak kreeg ik de feedback dat ik assertiever moest zijn, meer zichtbaar. Mezelf meer moest laten zien. Het zorgde voor spanning. Ik legde een vergrootglas op mezelf. Ik was niet meer bezig met wát ik wilde zeggen, maar dát ik iets moest zeggen. Op het juiste moment. Op de juiste manier. Het verlamde me. En in plaats van meer te zeggen, luisterde ik niet meer naar wat anderen zeiden, maar vooral naar mijn eigen gedachten.
Wat assertiviteit écht is
Assertiviteit is niet hetzelfde als veel praten, al maken we die koppeling vaak wel. Assertiviteit gaat over betrokken zijn. Aanwezig zijn. Actie ondernemen. Mijn Chinese achtergrond heeft mij geleerd om goed te observeren. Te luisteren om te begrijpen, niet om te reageren. Mensen de ruimte te geven om hun ideeën en gedachten te delen en daarop verder te bouwen. Want ook dat is assertiviteit.
Je bent niet minder assertief. Er is niets mis met je als je minder vocaal bent. Je draagt net zoveel bij aan het gesprek. Inclusieve leiders snappen dat. Ze creëren actief ruimte voor de stem van anderen. Zodat jij kunt bijdragen op jouw manier.