Vroeger wilde ik niets liever dan normaal zijn.
Naar een normale middelbare school, normaal studeren, normaal op mezelf wonen, normaal werk op een kantoor.
Dat ging niet zonder slag of stoot. Of ik nou naar het reguliere middelbare onderwijs wilde of op zoek was naar een stage, vaak werd ik afgewezen. Mijn rolstoel was lastig. Mijn beperking een uitdaging. Er was twijfel alom. Want kon ik het niveau wel aan? Hoe zat het met het tempo? Het werd zelden aan mij gevraagd en des te meer voor mij ingevuld. Liever had ik de vraag gekregen wat ik nodig had om mee te kunnen doen.
Ik had het gevoel dat er niet verder werd gekeken dan mijn beperking. Alsof dat bepaalde dat ik geen talent had. Alsof dat mijn volledige identiteit was. Hoe goed ik ook mijn best deed om normaal te zijn, voldoen aan die definitie deed ik in de ogen van anderen nooit.
Pijnlijk.
Maar daar zit ook de kracht. Want het gaat om meedoen. Inclusie in het onderwijs. Op de werkvloer. In de samenleving. En dat vraagt om een andere definitie van normaal. Want wat is die definitie? En wie bepaalt die? En hoe kan ik daar zelf invloed hebben?
Met Kemai Coaching doe ik precies dat: mensen met een multiculturele achtergrond en beperking helpen de regie terug te pakken. Zodat jij zelf kunt bijdragen aan het verbreden van wat normaal is en al jouw talenten kunt benutten.