“Maarten, dit was niet de opdracht. Je moest een verslag én een bijpassend kunstwerk maken. Dat hebben we je duidelijk uitgelegd. Omdat je dat niet hebt gedaan, moet ik je een onvoldoende geven.”
Daar zat ik dan, als veertienjarige scholier tegenover de docent. Haar toon was ferm, haar woorden kwamen binnen. Vanuit mijn opvoeding had ik meegekregen dat je respect hebt voor mensen met gezag. Zij was de volwassene. De autoriteit. Iemand waar je niet zomaar tegenin ging. Maar mijn frustratie zat tot aan het plafond.
Er is een verschil tussen willen en kunnen
Onderwijs volgen met een beperking is niet altijd vanzelfsprekend. Ik dacht dat ik het goed had gedaan. Ik had me verdiept in het onderwerp, gecheckt of de bronnen legitiem waren en een samenhangend verhaal geschreven. En ja, dat ik geen kunstwerk had gemaakt was voor mij zo klaar als een klontje. Vragen aan iemand met spasme om een kunstwerk te maken, waarvoor je je fijne motoriek moet inzetten, is hetzelfde als vragen aan je beste vriend of hij je wil helpen verhuizen terwijl je weet dat hij een hernia heeft. Het is geen onwil. Geen luiheid. Geen laksheid. Je wilt wel, maar je lichaam wil niet.
Wat meet je eigenlijk?
We meten om kennis en competenties tastbaar te maken. Het voelt objectief en eerlijk. Maar de echte vraag is: wat meet je eigenlijk? Op welke manier? En met welk doel? Want talent en competenties laten zich niet altijd vangen in een score, toets of bepaalde opdracht. Het vraagt om bereidheid om verder te kijken, en talent te zien in al zijn vormen.
Wil je weten hoe ik je daarbij kan helpen? Hier vind je meer informatie over mijn coaching- en adviestrajecten.